Per autocar verlaten we de route van Paris-Dakar en rijden over Thiès naar Dakar. Verder gaat het Zuidwaarts tot de Petite Côte rond M'Bour , ook wel eens de Côte d'Azur Senegalaise genoemd. Hier zijn de talrijke hotels voor strandvakanties neergeplant. We trekken naar de Club Aldiana voor een drietal dagen . All-in formule met vooral veel Duitsers om ons heen . Deze laatsten lusten graag "ein warmes bier" , wij niet !
We verhuizen naar Saly , zo'n kleine 20 km meer ten Noorden en verblijven nog en week in het Hotel Savana.  Hier, in de schaduw van de palmbomen, is Saly een leuke plek om te verblijven. Toeristisch ja, maar toch vrij rustig vermits het nog laagseizoen is. Genieten maar. 
naar het fotoalbum
Nog één keer gaan we op pad . Per taxi rijden we tot de hoofdstad Dakar en nemen daar de ferryboot naar het slaveneiland Gorée. Dit is het monument van de transatlantische slaven- handel en door de Unesco uitgeroepen tot wereldmonument. De felgekleurde huizen geven dit eilandje een Méditeraan karakter. Hier is het gezellig kuieren langs de smalle straatjes en steegjes die Gorée rijk is. Een bezoek aan het fort hoort erbij. Een must echter is het bezoek aan het enige nog overgebleven slavenhuis van waaruit, driehonderd jaar lang, de slaven vertrokken voor een onomkeerbare overtocht van de oceaan via de " Porte de nonretour ". Dit is een plek van bezinning maar vooral een blijvende aanklacht tegen elke vorm van slavernij en-of verdrukking.
Merkwaardig op dit wondermooie eilandje is de aanwezigheid van een elitaire kostschool voor de kinderen van de beterbedeelden uit Dakar . Van hierboven heb je trouwens een mooi uitzicht op de skyline van Dakar en zie je zelfs  ... de talrijke sloppenwijken.
Een paar dagen later, bij de openingsmatch van de wereldbeker voetbal , verslaat Senegal Frankrijk met 2 - O .

Had ik het niet voorspeld  !
Bij de terugkeer worden we overvallen door een hete Sahel-wind , komende uit Mauretanie, hier vlakbij . Net alsof men met duizende spelden in je huid prikt. Gelukkig duurt de rit maar een goed half uur , want zelfs het ademen werd moeilijk. Verscheidene reisgenoten worden onwel. Wat moet een zandstorm in de woestijn dan wel zijn ?
Het heeft wat voeten in de aarde ( zand) gehad om hier te geraken, maar uiteindelijk loonde het de moeite. Over de brandstof- perikelen en zo zal nog veel en lang nagepraat worden. Onze gids gaf het trouwens toe: " j'etais couvert de honte "
Via een vijfhonderdmeter lange brug ( Pont de Faidherbe), die oorspronkelijk over de Donau lag, bereiken we Saint Louis. Dit was de eerste Franse nederzetting en dateert reeds uit 1659. Daarna was ze de hoofdstad van Senegal-Mauretanie tot 1958, toen de beide landen gesplitst werden.Saint Louis is eigenlijk een eilandje in de monding van Senegal-rivier.
Het bestaat uit twee delen. Vooreerst de oude koloniale stad en zijn grote huizen met smeedijzeren traliewerk, houten balkonnen en veranda's ,en dan het gedeelte van vissersgemeenschap Guet N'Dar , armtierig en vuil. De rendez-vous plek hier is het "
Hotel de la Poste", opgetrokken in pure koloniale stijl. Vliegenier Jean Mermoz, held van de Aéropostale, had er zijn vaste kamer. Van hieruit maken we een rondrit door de oude stad per calèche en bezoeken de vissershaven.
Een van de bezienswaardigheden , zo'n 20 km buiten de stad, is "
Le parc de la Langue de Barbarie ". Dit schiereiland is ontstaan door de botsing van de stroom en de oceaan. In dit beschermd gebied, enkel per kano  bereikbaar, zie je in grote hoeveelheden : pelikanen, flamingo's, cormoranten en wilde eenden.
Het tij is inmiddels opgekomen en onze truck, met aan boord onze bagage, staat al half in zee en helt gevaarlijk over. Rond vijf uur in de namiddag slaag ik er in en voertuig tegen te houden dat onze richting uit rijdt. Na wat gepalaver kunnen wij met z'n twee meerijden tot Saint Louis. En toeval, in die wagen zit een koppeltje uit Brakel , op huwelijksreis. De rest van de groep en de bagage zullen later volgen ,want er zijn blijkbaar nog een paar camions op komst..
Dan is het zover. Op de piste van de Dakar rijden is niet zo simpel. Voortdurend moeten de hardste , dus meest berijdbare, stroken van het strand aan de branding opgezocht worden. Echt comfortabel is het  niet. Daar hebben we tenslotte zelf voor gekozen. Enkele uren gaat het vlot. Af en toe wat beweging op het strand telkens we voorbij enkele vissershutten rijden. Bij Caynar, ongeveer halfweg , zijn we getuige van de spectaculaire aankomst van de vissers en de hele heisa die ermee gepaard gaat. Wat verderop rijden we een stuk landinwaarts tot bij een dorp waar we de markt aan de gang is. De driver is duidelijk op zoek naar... weten wij veel ? Terug op het parkoers wordt het ons duidelijk. Een tiental kilometer verder valt de truck stil. Brandstof op , en jerrycans hebben ze ook al niet bij ! Daar sta je dan in " the middle of nowhere".De driver en zijn hulpje zijn verdwenen in de bush die het strand afzoomt. De gids trekt zich ook al een eind terug en legt zich te  slapen. Bijna 5 uur hebben we daar vastgezeten, zonder eten of drinken en nauwelijks beschermd tegen de zon. Het mocht dan al wat nevelig zijn, branden deed ze !    
Van de luchthaven is het nog een pak rijden tot onze startplaats" Le Lac Rose. "Je weet wel, de bekende aankomstplaats van de rally Parijs-Dakar. Het is de bedoeling hiervan de laatste rit in omgekeerde richting te rijden, over het strand , tot Saint Louis. Comme d'habitude, is het pikdonker als we in het hotel aankomen. Geen tijd voor bagage of verfrissing maar meteen onder een soort bedouïnentent voor een welkomdiner . Onder het schaarse licht van een petroleumlamp en neergehurkt op enkele tapijten, kan zo'n maaltijd nogal bekoren. Vooral als je niet eens ziet wat je eet. Na deze ceremoniële verplichting , en gewapend met een lantaarn, op de tast naar de bungalow . De muggen heten ons welkom ! 
Na het ontbijt staat de truck al klaar voor het avontuur. Eerst rijden we wat rond het meer Le lac Rose. Dit is één enorme zoutmijn . Normaal bij fel zonlicht heeft het meer een roze schijn. Deze morgen, bij dit vroege uur, is het eerder nevelig en grijs !  
In de sporen van Paris- Dakar
FOTOS
REIZEN
HOME
KAART
Route : Brussel - Banjul - Dakar.
joomla visitor
Van onze chauffeurs niets meer gehoord ,tenzij dat ze gezien werden te paard en ettelijke kilometers hier vandaan. Zelden heeft een pint zo goed gesmaakt als toen bij onze aankomst in het hotel Mame Cumba
SENEGAL  2002
Find more about Weather in Dakar, SG
Click for weather forecast