naar het fotoalbum
(foto's Jean-Marie Dekeyser)
proeven van alle mogelijke salades, kip , worst enz. Bijzonder wordt het echter wanneer de opdieners komen aandraven met hun sabels waarop kilo's wegende zwaar gezouten rundsvlees , perfect geroosterd, zijn gespiesd. Aan tafel snijden ze dan de door jezelf gekozen porties af. Tot vervelens toe, en alsof ze je willen volproppen,  keren ze telkens terug om te vragen of er nog wat meer mag zijn. Eigenlijk afkomstig van de gaucho's of cowboys uit het uiterste zuiden van Brazilie. Moet je meegemaakt hebben.
De laatste dag is aangebroken. Geen excursies meer, alleen nog wat  genieten hier op Copacabana en in de buurt van het hotel. Het is zaterdag en dan wordt hier traditioneel "
feijoada" klaargemaakt. Het is een soort Braziliaanse stoofpot van zwarte bonen met rundsvlees, varkenspoten,-oren,-staart en spek. Dit alles in een molho carioca-saus (diverse kruiden). Een gerecht dat uren moet sudderen en vergelijkbaar is met onze hutsepot. Alleen is het veel zwaarder, maar wel bijzonder lekker.
Voor de laatste avond trekken we naar Plataforma 2000 . Dit is een van de vele sambascholen uit Rio . Dagelijks geven ze een
dansspektakel in hun eigen theater. Een wervelende show met prachtige kostuums, glitter en praal zoals je enkel in het karnaval-gekke Brazilie kan vinden. Als dit al zo opzwepend is , wat moet het dan zijn met karnaval zelf ,wanneer honderden sambascholen uren lang defileren op de daartoe speciaal gebouwde
Sambadrome ? Dat ware nog eens iets om hier te beleven.
Misschien volgende keer dan maar.
Voor de rest is het een middag zalig niksen aan het strand en genieten van het kabbelende water in de lagune. We varen terug bij zonsondergang.
De volgende dag maken we onze laatste excursie. Van Rio rijden we een 66 kilometer landinwaarts tot
Petropolis. Keizer PedroII liet hier in 1843 zijn zomerresidentie bouwen op 840 meter hoogte in de heuvels. Gemiddeld is het hier in de zomer zo'n 6°C koeler dan in Rio. Daardoor groeide de stad uit tot het zomerverblijf van de adel en invloedrijken van Brazilie. Ook vandaag nog zie je er mooie paleizen, parken, buitenverblijven en kerken met een uitgesproken Europees karakter. Met zijn tarijke grachten heeft het ook iets Hollands. In het keizerlijk museum zagen we zelfs een oude locomotief van Belgische makelij. Heden ten dage is Petropolis nog steeds de zetel van een elitaire universiteit met aanzien. Vermits we niet te laat terug zijn in Rio gaan we vanavond eens Churrasco (Braziliaanse barbecue) eten, een van de specialiteiten  hier. Dat doe je dan in een Churrascaria , een soort rotisserie dus. Eerst is er een soort open- buffet waar je naar believen kan 
We rijden naar het zuiden. Halverwege de groene kustlijn tussen Rio en Sao Paulo, ligt het schilderachtige stadje Paraty. Destijds was dit het doorvoerhaventje voor het goud dat in de staat Minais Gerais gedolven werd. Het is alsof de tijd er is blijven stilstaan. Van hieruit ,aan de Costa Verde , opereert Bucanero Tours .De piratenschepen hebben plaats geruimd voor plezieryachten, meestal sierlijke twee- of driemasters. Met zo'n zeiljacht varen we uren tussen de talloze, nog niet te druk bezochte, eilandjes omgeven door een weelderige groene natuur met lage heuvels. Gewoon zalig en bijzonder rustgevend. Vele rijke Brazilianen hebben hier dan ook een buitenverblijf. De overbekende autorenner Ayrton Senna bezit hier zelfs z'n eigen eiland. Bij één van zulke eilandjes wacht de lunch in de hut onder de palmbomen. Nergens ter wereld kan de Caipirinha, cocktail op basis van Cachaca ( nationale drank) , suiker en limoen , beter smaken dan hier op dit stukje paradijs.
Natuurlijk regeert koning (strand)voetbal met dagelijks diverse competities tot omstreeks middernacht. Als je weet dat Copacabana bijna 5 kilometer lang is , dan is het bijna onbegonnen werk het aantal wedstrijden te tellen. Geen wonder dat hier een wildgroei is aan jong talent.
Eigenlijk is Rio één uitgestrekte strook langs de kust met prachtige stranden en rotsachtige heuvels. Om een
overzicht te krijgen over al dat moois moet je het electrisch treintje nemen in "Estrada de ferro
Corcovado". Gans boven, zo'n 700 m hoog, staat het beroemde Christusbeeld (Cristo Redentor), ter bescherming van de stad. Dit 38m hoge en 1145 ton wegende beeld overheerst Rio, zowel bij dag als bij nacht. Van overal zie je het.  En,  hoeft het gezegd , vanop Corcovado één der mooiste panorama's ter wereld. Die andere bezienswaardigheid, de Pao de Açucar of suikerbrood, bereik je te voet of via een kabellift. Die heuvel (400 m hoog) biedt dan weer zicht op Rio met het bergmassief ,waaronder Corcovado, op de achtergrond. Zo ver je maar zien kan over, de zee , merk je een oneindige ketting eilandjes . Daar , naar horen zeggen , ligt een waar stukje  tropisch paradijs." Brasil , o pais tropical  " daar moeten we beslist een kijkje nemen.
Onderweg naar Hotel Copa D'Or nabij Copacabana worden we meteen geconfronteerd met het klasseverschil in Rio. Aan de rand (Norte) van de stad is er de industrie en bescheiden woonwijken. In het toeristische en mondaine centrum (Zona Sul), de moderne appartementsgebouwen met , als eilanden daar tussenin tegen de rotswanden , de favelas of hangende sloppenwijken. Met meer dan 10 miljoen inwoners behoort Rio tot de grootste steden ter wereld. Van 1763 tot 1960 was Rio de hoofdstad van Brazilie. Daarna werd dat Brasilia.
We bezoeken de
Jardim Botanica ,met zijn meer dan 6000 verschillende planten, een oase van rust in deze helse stad. Daarna wandelen we langs de mooiste stranden van Rio, zijnde : Ipanema, Leblon, Leme en het beroemdste Copacabana . De Cariocas , de inwoners van Rio, houden er werkelijk een strandkultuur op na. 's Avonds na het werk en vooral op zondag komen ze massaal naar het strand. Niet om te zonnebaden maar eerder om te kijken en om hun afgetrainde lichamen te laten zien. Joggen en fitnessen zijn een begrip hier. En toegegeven: er loopt schoon volk rond. 
Vervolgens rijden we tot aan de Jucuma beach waar er kan gezwommen worden in een paradijselijke omgeving. Geen wonder dat deze locatie gebruikt werd voor de opnames van reclamefilms (Coca-Cola) welke destijds de wereld zijn rondgegaan . De finale wordt terug in Jenipabu gereden met een sprong over de hoogste duin en een loodrecht duik naa de zee toe. Wow ! Achteraf wordt aan de bar de hele rit nog dikwijls overgedaan.
De terugreis naar Recife is lang en vervelend. Er wordt wel eens halt gehouden aan een van de zeldzame naaktstranden van Brazilie of een snelbezoek gebracht aan een plantage , maar de gedachten zijn bij de duinen van Natal gebleven . De dag daarop wandelen we nog even langs de promenade op Boa Viagem om dan tegen de middag het vliegtuig te nemen naar de ultieme bestemming van deze reis :
Rio de Janeiro . Wanneer het vliegtuig de landing inzet merk je het al. Dit is geen stad als een ander. Dit is geen hoofdstad. Dit is een metropool. Ook al ben je er nooit geweest, je herkent Rio het vanuit de lucht.
Aan een aquablauwe zee en omringt door spierwitte duinen ligt het dorpje Jenipabu . Dit is de start en aankomstplaats van de meest spectaculaire excursie die je in Brazilie kan maken: de buggytour ! Met vier plus chauffeur per wagen, scheur je tegen hoge snelheid over de stranden en klim je de duinen in. Onderweg krijg je de kans tot sandboarden, waarbij je, gezeten op een plank,  de duin afglijdt en een frisse duik neemt in de Lagoa van Jucama. Boven op de duinen krijg je panoramische uitzichten over Natal en dit fantastisch duinengebied. We hebben geopteerd voor een rit- met -sensatie , waarbij de driver zijn stuurkunsten mag demonstreren . Hoog en steil tegen de duinen oprijden en , net voor het over kop gaan, quasi loodrecht de diepte induiken. Het feit dat je bovenop de open buggy zit, verhoogt nog de sensatie. Gewoon zalig. Na een korte lunchpauze steken we de Ceara- Mirin rivier over op een soort vlot , net groot genoeg voor de buggy en wij zelf.
We rijden richting evenaar toe naar de staat Rio Grande do Norte en zijn hoofdstad Natal.  Ze telt 700.000 inwoners en wordt de stad van de zon genoemd. Nergens in Brazilie zijn er meer uren zon dan hier. Ook zou de lucht de zuiverste van het land zijn. Het is al een stuk in de namiddag als we er aankomen . Na de lunch net nog de tijd voor een prachtge boottocht langsheen de kuststrook Costeira, tussen Natal en zijn bekende badplaats Ponta Negra. Deze tocht zegt al veel over het prachtige duinengebied dat eigen is aan Natal en dat we op een speciale manier gaan verkennen morgen. Nu is het eerst genieten van de ondergaande zon vanop het water.
bars en restaurents als ze al niet in een of ander portaal lijm liggen te snuiven. Ze zijn hooguit 13 jaar. Zielig.
Hun honger moeten ze stillen met wat tafelrestanten die ze door sommige kelners toegestopt krijgen. Soms, bij het bedelen om sigaretten,  krijgen ze een spaghetti aangeboden door een verstandige toerist met enig educatief gevoel. Op het platteland waren de kinderen straatarm maar gelukkiger.
's Avonds gaan we in Recife buiten het hotel eten in een van de vele eethuisjes nabij  Boa Viagem. Opvallend is hier wel het groot aantal ronddolende en bedelende straatkinderen. Meestal troepen ze samen rond
Het is de eerste en best bewaarde Portugese koloniale nederzetting in Brazilie (1537) en ligt in de heuvels op nauwelijk twintig minuten rijden van onze stek, het Recife Monte Hotel. De naam heeft ze ontleend aan het Portugees en betekent letterlijk : hoe mooi  ( oh linda ). Met haar pastelkleurige koloniale huizen en de talrijke 16e en 17e eeuwse kerkjes , omgeven door wuivende palmbomen, is Olinda meer dan een bezoek waard. De Unesco riep het uit tot werelderfgoed.
Terug in Recife bezoeken we nog een uniek winkelcentrum. De "
Casa de Cultura " is een ex-gevangenis, mooi gerestaureerd . Van de cellen heeft men moderne boetieks gemaakt. Origineel toch . 's Avonds wacht ons het " Bale popular de Recife Nord-Este". Een totaalspektakel met muziek en ballet rond de historiek van deze regio. Alle performers zijn amateurs maar dat merk je haast niet. Zo'n talent en zo'n gedrevenheid verdient de hoogste waardering.
Vandaag verkennen we het binnenland . Met een drietal terreinwagens rijden we eerst een flink stuk Zuidwaarts om vervolgens de hoofdweg te verlaten en, off-track, op zoek te gaan naar landelijke dorpjes en plantages van de
Zona do Mata. Het wordt een enige ervaring. Eerst zien we een lokale markt in Primavera, dan weer prachtige watervallen Cachueira do Uruba om uiteindelijk bijna verloren te rijden in de enorme suikerrietpantages die de streek rijk is. Vaak heeft het veel weg van een rit uit de Camel Trophy , maar daar treurt niemand om. Laat in de namiddag belanden we bij een paradijslijk stukje strand voor een prachtige zonsondergang bij een frisse "Antartica" ( lokale pils).
Recife, hoofdstad van de Provincie Pernambuco, ligt in het Noord-Oosten van Brazilie, daar waar twee rivieren in de Atlantische Oceaan vloeien. In feite is het een groep van eilanden met talrijke kanalen er doorheen . Vandaar dat men het ook wel eens het Venetie van Brazilie noemt. Ooit was het een doodgewoon vissersdorp maar na de bezetting van , eerst de Portugezen, daarna de Nederlanders, is Recife al gauw het centrum geworden van de suikerindustrie en de slavenhandel. Vandaag is de oude historische stad uitgegroeid tot een belangrijke haven en een waar handelsknooppunt . De agrarische economie van Pernambuco berust ook nu nog op de teelt van suikerriet , koffie, soja en maniok . Recife, die haar naam te danken heeft aan het beschermende koraalrif voor haar prachtig strand (Boa Viagem) , geniet natuurlijk ook van een bloeiende toeristische activiteit. Naast dit strand  is de aanwezigheid vlakbij van de oud koloniale stad Olinda daar natuurlijk niet vreemd aan .
      Brazilië 1992
FOTOS
REIZEN
HOME
KAART
Route: Brussel - Sao Paulo - Recife - Natal - Recife - Rio de Janeiro - Sao Paulo - Brussels
Find more about Weather in Rio, BZ
Click for weather forecast