ZUID AFRIKA
Brussel - Parijs - Johannesburg - Pretoria - Witrivier - Graskop - Pelgrim's Rest - Kruger Park - Mbabane (Swaziland) - Dumazulu - Hluhluwe Park - Bergville - Johannesburg - Port Elisabeth - Mosselbay - Oudtshoorn - Swellendam - Paarl - Franschhoek - Kaapstad - Johannesburg - Zurich - Brussel
Route :
Johannesburg - Soweto - Pretoria
Het begon sterk.Vlucht afgelast door een , zogezegd ,technisch probleem bij Swiss . Daar sta je dan in de " Midi " op de Thalys te wachten om via Roissy Charles de Gaulle met Air France naar Johannesburg te vliegen. Eind goed, al goed. Zo'n vijftien uur later landen we, quasi op het voorziene uur, in Johannesburg. Het invullen van een droom kan beginnen.
Starten doen we in Soweto, de zwarte township ten zuiden van Jo'Burg. Hier groeide het verzet tegen de Apartheid. Hier woonden Nelson Mandela en Desmond Tutu in één en dezelfde straat , nu de straat van de twee Nobelprijzen voor de Vrede genaamd. Soweto toont iets, maar verbergt veel . Dat is ten minste de indruk die wij kregen toen er nauwelijks een halte gemaakt werd . Misschien heeft men daar liever geen pottenkijkers. Misschien is de Apartheid toch nog niet helemaal verdwenen. Het Hector Peterson monument mag dan wel best interessant zijn toch hadden we liever een kijkje genomen in de buurt. Opvallend is wel het contrast . In Soweto staan zowel armtierige golfplatenhuisjes als villa's. Eigenlijk is Soweto ,met zijn vermoedelijk drie miljoen inwoners, nauwelijks te vatten.
Van Johannesburg, de industriele hoofdstad, krijgen we niet zoveel te zien.Van ons hotel The Rosebank in de betere residentiele wijken, gaat het richting Pretoria. Onderweg merken we de hypermoderne industriezones waar nagenoeg alle grote wereldmerken hun stek hebben. Geen wildbouw maar alles degelijk geordend met smaak voor urbanisatie en creativiteit. Het wegennet is uitstekend en alles oogt mooi. Het staat nu al vast : Zuid Afrika is een uitermate proper land.
Het
voortrekkersmonument nabij Pretoria leert ons over de GroteTrek van de boeren naar het Noorden en over de oorlogen met de Zulu's en de slachtpartij bij Bloedrivier , waarbij meer dan 3000 Zulu's sneuvelden. Het is tevens een eerbetoon aan de vrouwen, die in deze geschiedenis een uiterst belangrijke en moedige rol hebben gespeeld. Van bovenop het monument zie je de skyline van de administratieve hoofdstad Pretoria
Ze wordt ook wel eens de Jacaranda-city of bloemenstad genoemd omwille van de vele ingevoerde Braziliaanse Jacarandabomen met blauwe bloemen die je hier aantreft (70.000). De hoofdstraat is de 11 km lange Churchstreet waar het huis staat van de eerste president van de Republiek Transvaal: Paul Kruger (1825-1904), ook wel eens " oom Paul " genaamd. Deze stichter van Zuid Afrika heeft uiteraard ook zijn monument op Churchsquare, de verzamelplaats bij uitstek in Pretoria. Hier staat de oude Raadszaal van de Boerenrepubliek , het Paleis van Justitie, de Oude Nederlandse Bankbuilding en, niet te geloven, een Stella-cafe op de hoek. Bij het verlaten van de stad treffen we nog  de Union Buildings , symbool en testament van , zowel de koloniale macht , de Apartheidsjaren en de vrijheidsstrijd. Ze zijn de belangrijkste overheidsgebouwen van het land. Na ons bezoek wacht nog een lange busreis naar het Zuid-oosten ( 400 km) , waar we in de late namiddag Witrivier bereiken en dan via Hazyview naar The Winkler Hotel, onze uitvalsbasis voor de eerstvolgende dagen. 
Blyde River National Park en Krugerpark
We bevinden ons nu in de Mpumalanga provincie. Dit gebied vormt de grens tussen het hoogveld en het laagveld zoals de Afrikaners dat noemen. Vanaf het stadje Graskop begint dan de befaamde panoramaroute. De overgang van het hoogplateau naar de zo'n 800 m lager gelegen vlakte is bijzonder spektaculair en heeft vele mooie uitkijkpunten , als het weer het toelaat. We hebben geluk. Sedert zes uur deze morgen staat een stralende zon. Ja, het is vroeg opstaan maar we waren verwittigd dat dit geen relax- maar een werkvakantie zou worden. Nu, het loont . De eerste stopplaats heet " God's Window" en is een open raam op het Noordelijke Zuid Afrika en op Zimbabwe, honderden kilometer verderop. Gewoon adembenemende uitzichten.
Verderop komen we bij Bourke's Luck Potholes. We worden er opgewacht door een troep luidzingende dames. Dit is de plek waar twee rivieren de Blyde- en de Treurrivier samenvloeien. Hierdoor zijn grote erosiegaten ontstaan waar de goudzoekers enorme hoeveelheden goud hebben bovengehaald. Vandaar de naam. De route gaat verder in stijgende lijn tot aan de Drie Rondavels. Dit zijn drie rotsformaties in de Blyde River Canyon die de vorm hebben van de hutten van de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Enkele kilometer verder bereiken we het hoogste uitkijkpunt van waaruit we een mooi beeld krijgen over een van de meanders van deze Blyde rivier. De Canyon zelf is 26 km lang en is, na de Grand Canyon en de Zimbabwe, de derde grootste ter wereld. Over de rotsen aan de overkant heen zie je de vruchtbare laagvelden van het Noorden. De panoramaroute is werkelijk een der toeristische hoogtepunten van Zuid Afrika. Terug in Graskop is het tijd voor de lunch en eten we pannenkoeken. Niet als bij ons, maar ,naar believen , gevuld met runds- of varkensvlees, wild of kip en groenten..
Na de lunch moet ik op zoek naar een trui want de mijne is in Johannesburg achtergebleven en naar men zegt kan het verschrikkelijk koud kan worden in het Krugerpark 's morgens. Net de tijd dus voor wat shopping en dan weer de bus op voor een spectaculaire bergrit over steile cols naar Pelgrim's Rest. Oorspronkelijk een mijnstadje maar nu vooral een toeristische stopplaats en levend museum . Het is er aangenaam verpozen en genieten van de rust van dit dorpje dat netjes verscholen ligt in een groen dal. Via Graskop keren we terug naar Hazyview en het hotel .
Om 4 uur worden we gewekt. Vakantie heten ze dat dan. Iedereen zijn lunchpakket afhalen en dan is het een half uur rijden tot Numbi Gate, de voor ons dichtstbijzijnde ingang van het Krugerpark. Om halfzes zitten we op het terrein in de open 4 X 4 en het is er inderdaad verschikkelijk koud .Extrakledij wordt bovengehaald en daarbovenop nog een windjak , die wind snijdt door merg en been op dit vroege uur. De safari is in niets vergelijkbaar met deze welke we eerder in Kenia al mochten beleven. Hier geen open velden, geen enorme kuddes. Krugerpark is dicht begroeid en een open plek is er eerder zeldzaam. Van the Big Five ( leeuw, buffel , luipaard, olifant en neushoorn) missen we enkel het luipaard. We zien verder impala's, gnoes, giraffen, nijlpaarden, waterbokken, apen enz. Rond 9u 30 wordt halt gehouden om de lunchpaketten aan te spreken.
Op deze plek verzamelen honderden toeristen en merk je pas welke trekpleister het Krugerpark eigenlijk is. Onderweg zou je nochtans de indruk krijgen alleen op pad te zijn deze morgen. Het is een konstant aan- en afrijden van allerlei terreinwagens, volgestouwd met bezoekers van overal ter wereld. Als je bedenkt dat voor dergelijke rondrit al gauw 70 tot 100€ dient neergeteld te worden , dan begrijp je meteen hoe belangrijk het Krugerpark wel is voor het toerisme hier. Na het ontbijt maken we nog en game-drive . De temperatuur is inmiddels al flink opgelopen en dat maakt het allemaal wat aangenamer. Weer is het zoeken en speuren. Uiteindelijk krijgen we ook enkele leeuwen te zien, zij het van op grote afstand.
Het meest spectaculaire is dat je hier wel de neushoorns vrij dicht kan benaderen. Imposante dieren toch ! Het was ons op voorhand gezegd dat Krugerpark niet te vergelijken was met Keniaanse safaris en dat is ook zo. De drivers mogen hier niet de verharde wegen verlaten. Zo wordt het een stuk moeilijker om bij sommige diersoorten te komen.  
Maar goed, dat moet je er dan maar bij nemen. Tegen één uur wordt er nogmaals gestopt voor een korte lunch . Aan de oever van en rivier is het, terwijl de laatste broodjes aangesproken worden, genieten van de zang van de kleinglansspreeuwen: mooie blauwe vogels met oranje ogen. En vooral uitkijken dat de bavianen niet met je lekkers gaan lopen.  Ze zijn verdomd razendsnel en leep. Na de lunch is de tijd aangebroken om de terugweg aan te vatten naar Numbi Gate waar de bus ons rond 15 u staat op te wachten. 's Avonds staat er " braai " (barbecue) op het menu. Natuurlijk wordt er stevig nagepraat over de opgedane ervaringen en de belevenissen van de dag. Toch hadden wij de indruk dat de meesten iets meer verwacht hadden van hun  safari. Zij , die zoals wij, Kenia al een paar keer gedaan hadden, niet het minst. En dan gauw onder de lakens want morgen wacht een ritje van zo maar 723 km. " Asseblief " !
Swaziland - Dumazulu - Hluhluwe Park
Wekker om zes uur voor de langste rit van deze rondreis. Dwars door Swaziland tot aan de Bushlands aan de Indische Oceaan. Bizar, er zitten vele kleine oogjes op de bus vandaag. We zijn al aan onze zesde dag toe ! Tot 9 u is het bijzonder stil. Nagenoeg iedereen is weer ingeslapen als we de grenspost van Jeppes Reef bereiken . Paspoortformaliteiten dwingen ons te voet het Koningrijk binnen te stappen. Het kleine koningrijk waar de Swasi bevolking zich in de 18e eeuw kwam vestigen werd onafhankelijk in 1881. Vier jaar later probeerden de Britten het terug in te palmen. Na de Boerenoorlogen werd het een Brits Protectoraat en pas sedert 1968 echt onafhankelijk . De huidige koning Mswati III is een absoluut monarch die regeert zonder grondwet. Het is een omstreden figuur die alle wetten naast zich neerlegt en enkel oog heeft voor eigen weelde en dat van enkel vertrouwelingen. Hij heeft 13 vrouwen en 24 kinderen en haalde dit jaar nog het nieuws toen hij zich een nieuw bruidje van amper 17 jaar uitkoos. Officieel is ze nog pas zijn verloofde, want nog niet zwanger. Volgend jaar op 25 april 2006 zal Mswati III 20 jaar op de troon zitten. De vorige koning Sobhuza II deed nog beter. Die had 70 vrouwen en 210 kindjes. Awel, awel  ! Nabij Pigg's Peak houden we een fotostop en  rijden daarna verder tot net voorbij de hoofdstad Mbabane. Het landschap is ook hier indrukwekkend . De bevolking vriendelijk, maar arm. De schamele hutjes getuigen daarvan. In Mbabane bezoeken we een lokaal marktje waar allerhande souvenirs en houtsnijwerkjes te koop aangeboden worden. Mensen moeten hun inkomsten halen van de voorbijkomende toeristencars terwijl enkele meters verderop de rijken van dit landje lustig staan golf te spelen. Van een contrast gesproken .
Het worden vele lange kilometers tot aan de volgende grenspost ,waar we nog maar eens gescreend worden alvorens we weer Zuid Afrika in kunnen.We rijden een tijdlang nabij de grens met Mozambique. De duisternis begint stilaan in te vallen en het gaat regenen. Tegen dat we in de Bushlands aankomen is het een en al vuurwerk aan de hemel . De regen valt met bakken uit de lucht en het dondert en bliksemt dat het niet meer mooi is. Welkom in Dumazulu, de donderende Zulu. De naam kon niet beter passen. In het pikkedonker en onder de gutsende regen moeten we onze hut opzoeken, wat een avontuur op zich is.
Uiteindelijk valt het goed mee. De bungalows zijn een replika van de Zulu-hutten , maar bieden verder alle komfort van een hotelkamer. Erg ruim en gezellig en bovendien bijzonder praktisch ingericht. Als het onweer wat bedaard is gaan we het restaurant opzoeken. Daarvoor moet je enkele honderde meter over een houten loopbrug door de bush lopen. Het maakt indruk. Naast het restaurant is nog een gezellige bar waar de drank koel staat. Hangt daar toch wel een foto van Helmut Lotti zeker in diezelfde hut. One for the road en daarna het bed in, want morgen is het weer safari. En dat wil zeggen... juist, weeral vroeg weg.
Gelukkig ligt het Hluhluwe - Umfolozi Park niet zover af. Het werd in 1895 door de Zulukoningen opgericht ter bescherming van de zwarte en vooral ,de met uitsterving bedreigde, witte neushoorns . Het ligt in het hart van Zululand in het Noord-oosten van de provincie Kwazulu Natal op zo'n 280 km ten Noorden van Durban. Het is een heuvelachtig gebied met een weelderige begroeing, waar het echt aangenaam rondrijden is. Bovendien was het eerste wildpark in Zuid Afrika dat safaris aanbood. Weinig parken kunnen immers zeggen de Big Six  te herbergen ( zowel de zwarte als de witte neushoorns). Het is dan ook een safari die bij iedereen in de smaak viel. Geen gebrek aan dieren. Prachtige uitzichten en een prima game- drive gevolgd door een lunch op het terrein . Meer moet dat niet zijn om de goede sfeer er in te brengen. Rond 14 uur is de pret afgelopen en krijgen we nog een drankje aangeboden in de thuisbasis van Insinkwe - Safaris. In tegenstelling tot Krugerpark is alleman het er roerend over eens dat dit " echt de moeite was" .
Terug in Damazulu worden we om 15u30 verwacht voor een rondleiding door het Zulu-dorp met uitleg over de levensgewoonten van deze stam. Na de rondleiding worden we vergast op Zuludansen waarbij de bush pas echt tot leven komt onder het geroffel van de drums.
s' Avonds na het diner komen de Zulu's ons nog verrassen met een a capella-uitvoering van het volkslied. Echt een kippevel-moment. De electriciteit valt af en toe eens uit vanavond en dat maakt de boel nog gezelliger. Ook al omdat de recptie morgen vroeg nog zal gesloten zijn moet er vanavond nog afgerekend worden. Sfeer dus in de bar en daarbuiten waar het kampvuur werd aangestoken. We drinken er eentje meer op de geslaagde dag want morgen moeten we pas om 6 uur opstaan om tegen 7u15 te vertrekken. Bah, op de duur wen je er aan.
Drakensbergen - Port Elisabeth
Slechts 463 km vandaag, wat een luxe . Een overgangsrit door Kwazulu Natal , ook wel de Battlefieldsroute genaamd. Gelukkig schuift het steeds wisselende landschap voorbij. In de glooiende graslanden en beboste heuvels van noord-westelijk KwaZulu Natal herinnert weinig nog aan de vele bloedige veldslagen die hier geleverd werden. In de 80 jaar die volgden op de veldtocht van Zulukoning Shaka om de verdeelde stammen te verenigen, werd er heel vaak oorlog gevoerd. Hier ligt dan ook de grootste concentratie slagvelden van heel Zuid Afrika. Zulus tegen Nwandwe, Afrikaners tegen de Zulu en Britten tegen Zulu en Afrikaners. Veel is er overigens niet te beleven onderweg. Geen wonder dat al snel weer heel stil wordt in de autocar. De batterijen moeten wel even bijgeladen worden. Tegen de middag bereiken we Dundee en het Talana Battlefield museum , waar we de lunch gebruiken. Daarna kan men , op eigen houtje , het museum dat de tweede oorlog tussen de Engelsen en de Boeren  doet herleven gaan verkennen. Eerlijk gezegd is daar, buiten een vrij mooie collectie glazen en een treinstel uit die  periode, vrijwel niks te zien. De meesten houden het dan ook vlug voor bekeken en trekken terug naar het restaurant voor een extra drankje.  Want heet is het hier anders wel.
Tegen 17 u bereiken we
Bergville aan de voet van de Drakensbergen en ons hotel aldaar: Sanford Lodge Park . Het is een Lodge in oud Engelse stijl , waar toch een zekere charme van uitgaat. Wij zijn in elk geval blij dat we eens een paar uren vrij hebben. Het terras van de lodge zit dan ook rap vol. Na het diner vergasten de leden van het hotelpersoneel ons op een geimproviseerd concert. Bergbewoners hebben altijd iets speciaals, nietwaar.
Geloof het of niet, maar tegen zes uur in de morgen loopt bijna iedereen al rond in de tuinen van de lodge. Toch vertrekken we pas om half acht. De zon straalt  nu al boven de Drakensbergen. Het belooft weer een mooie dag te worden. Na het ontbijt rijden we weg van Bergville en na een klein uurtje bereiken we het Royal Natal Park. Daar wacht een wandeling in de natuur tegen de wondermooie flanken van de Drakensbergen. Deze vormt de natuurlijke grens tussen Zuid Afrika en het mysterieuse thuisland Lesotho. De geschiedenis van Drakensbergen loopt zo wat parallel met die van Loch Ness. Ook hier zou men op verschillende tijdstippen in de oudheid draken of monsters hebben waargenomen in het hooggebergte. Vandaar de naam. Een feit is zeker. Dit park is van een buitengewone schoonheid waar je nooit op uitgekeken geraakt. Een muur van graniet van meer dan 3.400 meter Hier voel je je als mens heel kleintjes . Na de ochtendwandeling rijden we via een panoramische route weg via Sterkfontein , waar we nog een laatste fotostop houden vooraleer door te reizen naar Johannesburg. In de late namiddag moeten we immers het vliegtuig halen dat ons, in anderhalf uur , aan de Zuidkust moet brengen in Port Elisabeth. Meteen het einde van het eerste gedeelte van deze geweldige rondreis. We overnachten in het Protea Edward Hotel aldaar.
Port Elisabeth - Mosselbay - Tuinroute
Het gebied waar we vandaag doorrijden wordt begrensd door de Indische Oceaan enerzijds en het Tsitsikama gebergte , het gebergte  van het heldere water. Deze bergketen maakt deel uit van het plooingsgebergte dat reikt tot Kaapstad en waarvan de Tafelberg de uitloper is. Gans die zuidelijke , uiterst vruchtbare strook tussen berg en zee, noemt men de tuinroute. We rijden langs Jeffrey's Bay dat , omwille van zijn zeer hoge golven, bekend voor de " brandersrij " (zuidafrikaans voor surfen = rij(d)en over de branders of rollers). Hier vonden al meerdere keren de werelkampioenschappen surfen plaats. Een anderhal uur verder houden we een "geriefstop " ( sanitaire stop ) nabij de Bloukransbrug over de Stormsrivier . Deze, korte maar zeer krachtige , rivier ontspringt in het Tsitsikama gebergte en heeft een diepe canyon uitgegraven tot aan de oceaan. Van op de brug (216m) krijg je een indrukwekkend beeld over deze zeer diepe natuurlijke kloof in het plateau. Bovendien ook de hoogste bungeespringbrug ter wereld. Tegen de middag bereiken we de stad Knysna.
Een gezellige plek met boetiekjes, restaurants en terrasjes. Voor het eerst zijn we weer in de beschaafde wereld. Het is dan ook genieten van de maaltijd bij Fat Suzi's, een leuk openluchtrestaurant op het dorpsplein.  Na de middag rijden we tot Wilderness waar we een reisje zouden maken met de Outeniqua Choo-Tjoe trein doorheen het spectaculaire landschap. Helaas is enkele maanden geleden dit historisch treintje ontspoord en is het nog steeds buiten dienst. Men doet er alles aan om deze toeristische trekpleister zo gauw als mogelijk weer in dienst te krijgen. Pech voor ons. We leggen het traject per bus af en krijgen toch een mooi beeld van wat het had kunnen worden. In de late namiddag bereiken we dan Mosselbay en het Point Hotel & Spa
Vandaag moeten we over het Outeniqua- gebergte wat onze zuidafrikaanse gids vertaalt als " ons gaan over die  steen rij " . Na een klein uurtje rijden bereiken we de Robinson Pass via dewelke we de Kleine Karoo binnenrijden. Het landschap is weer eens totaal veranderd. De vruchtbare grond van de tuinroute heeft plaats gemaakt voor een dorre , woestijnachtige steppegrond. Je merkt het ook aan de temperatuur. De lucht is hier kurkdroog en zon brandt fel. Dit is het gebied van de struisvogelboerderijen.
Eerst rijden we echter door tot aan de
Cango Caves, een reeks kalkstenen grotten in de flanken van de Swartberg 30 km voorbij Oudtshoorn. Hoewel erg commercieel, toch nog spectaculair. Ons grotten van Han hoeven daarbij echter niet te blozen.
Dus terug naar
Oudtshoorn en de struisvogelkwekerij voor een rondleiding. We bekijken de verschillende stadia in de kweek, leren omtrent de veren van dit merkwaardig dier en wat er industrieel mee kan aangevangen worden. Tenslotte is ook nog een demonstratie struisvogelrijden tot zelfs een heuse race.  Na al dit interessants trekken we naar het restaurant waar we , wat dacht je, een struisvogelsteak geserveerd  krijgen.
Ondertussen is het op dit middaguur snikheet geworden. Het kwik stijgt ruim over de 30 °C in de schaduw .Toch nog een woordje over de oorspronkelijke bewoners van de Karoo, de Khoisan. Zij hadden, hoe onbegrijpelijk het ook is, verwantschap met de mongoliers. Dit blijft een van de mysteries van Zui Afrika . In de namiddag rijden we terug over dezelfde pass naar Mosselbay voor een kort bezoek aan het centrum. Het stelt niet zoveel voor . Dan maar meteen terug naar het hotel voor een goed bad . 's Avonds na het diner bezoeken we even het aanpalende Casino, waar gokgekte bij de plaatselijke bevolking behoorlijk toeslaat. Verslaving is blijkbaar universeel.
Deze morgen mochten we eens uitslapen tot 6u15 ! Er rest ons nog een dikke 400 km af te leggen tot Cape Town, onze eindbestemming . Omdat we echter een panoramische weg volgen, zou het wel ietsje langer kunnen uitlopen. Onderweg bezoeken we eventjes een
Aloe All Care fabriek waar al de lovende eigenschappen van deze cactus-achtige plant uit de doeken wordt gedaan.
Tegen 11 uur bereiken we het heel mooie
Swellendam.
Gesticht in 1747, is ze de derde oudste nederzetting in Zui Afrika. Het oude Drostdy gebouw is en prachtig voorbeeld van Kaaps-Hollanse architectuur dient vandaag als cultuur-historisch museum. Daarbuiten is Swellendam een prachtige bloemenstadje met vele toeristische accomodaties als Bed & Breakfast , restaurants en terrasjes. Wij eten in " La Belle Alliance " een Belgisch restaurant.
Na de maaltijd vertrekken we voor de laatste trip. Via Robertson , Worcester en Paarl naderen we de Kaap en van kilometers ver zien we voor het eerst de Tafelberg opduiken . Iedereen klaarwakker meteen.  We zouden eventueel, als 't kan , vandaag nog de Tafelberg beklimmen, maar hoewel het een erg zonnig dag is, zou er teveel wind zijn en is de kabelbaan gesloten. Dan maar  via het
Grote Schuur- ziekenhuis naar de botanische tuinen van Kirstenbosch en daarna downtown Kaapstad naar het Southern Sun Cape Sun Hotel op Strandstraat , nabij het Waterfront. (voormalig Intercontinental Hotel, Holiday Inn). Griet, onze lokale  besttoursgids, zei het nog : nu begint de vakantie . Vanavond dineren we met een fles Kaapse wijn !
Kaapstad - De Wijnroute -Tafelberg - Kaap de Goede hoop -
Het gonst er dan ook van de activiteiten. Veel straatanimatie, muziek en dans en vooral heel veel terrassen en restaurants. Erg toeristisch maar toch heel gezellig. Bovendien is het uitzicht op de haven en de Tafelberg uniek. Overbekend bij alle Belgen is Pub Restaurant " Den Anker " waar zowat alle Belgische bieren verkrijgbaar zijn en waar de alle  grootste Belgen, behalve pater Damiaan,  al eens langs zijn geweest. Na Eddy Merckx en Jean Luc Dehaene , wij nu ook.
Op zondagmorgen zijn we om 7u 30 reeds paraat voor de laatste excursie op het Kaapschiereiland. Eerst trekken we naar de Tafelberg . Prachtige dag, geen wolkje aan de lucht ! De kabellift brengt ons (70 man per cabine) in een paar minuten tot op een hoogte van 1068 meter. En dan dat uitzicht ! De stad van 7 miljoen inwoners aan je voeten.  De haven, Clifton Bay, Robben island...het is gewoon overweldigend en nauwelijks te vatten. Geen sprake van het tafeltapijt vandaag. We behoren tot de gegadigden die het mogen meemaken. Hier sta ik dan met mijn nieuwe pullover boven op de berg. Geen spierke wind en voorzeker wel 27 °C. Maak dat aan iemand wijs ! Dit is gewoon genieten. Een paar dassies laten zich zelfs gewillig fotograferen. Een Dassie is een knaagdier dat op de klippen leeft en genetisch heel dicht bij de olifant staat. Gek eigenlijk voor een diertje dat qua formaat amper groter is dan een konijn.
Terug beneden rijden we via
Houtbaai tot Chapman's Peak . De weg slingert tussen de bergflanken en onthult adembenemende panorama's. Nabij Simon's Town ligt Boulders Beach, die een kolonie pinguins herbergt. Grandioos !
Het was niet alleen een mooie dag, het was het eindpunt van een fantastische reis. We nemen afscheid van de reisgenoten. De meesten gaan morgen naar huis, een viertal koppels trekken naar Zimbabwe en wij gaan nog enkele dagen genieten van Cape Town. Ook al is Kaapstad niet de veiligste stad op aarde, het is een leuke plek om overdag rond te kuieren ('s Avonds neem je best de taxi, ook al is het maar tot om de hoek ).
En vlakbij is er nog
Clifton en Camp's Bay, goed voor een dagje strand.

Een ding staat vast : morgen geen wake-up call !
naar het fotoalbum
Reizen
Kaart
Foto's
Video's
Links
Contact
2005
's Middags eten we in de  " Calabash ", het beste restaurant van Swaziland, zegt men. Nu niet direct een etablissement dat je in zo'n arm land zou verwachten, ware het niet dat ook dit middenin een luxueus golfterrein ligt. Die toeristen toch ook, hé ! Na de lunch, en om de plaatselijke bevolking te sussen zeker , wordt er nog een bezoek gebracht aan een kaarsenfabriekje van niemendal met bijhorend verkooppunt. Een beetje wrang gevoel houden we er aan over. Nu ja, wij hebben die stopplaatsen niet zelf uitgekozen.
joomla visitor
Verderop verandert het landschap weer in een desolaat reservaat , een soort fijnbos bezaaid met rotsblokken. De kustlijnen buigen naar mekaar toe. Boven op de rots staat een vuurtoren. Daaronder een restaurant . Dit is Cape Point waar beide oceanen, de atlantisch en de indische samenvloeien.  Daar beneden : Kaap de Goede Hoop !
You can leave Africa but Africa will never leave you
Find more about Weather in Kaapstad, ZA
Click for weather forecast
Omdat het lang geleden was dat we nog eens met de bus gereden hadden keren we vandaag nog eens terug naar Paarl voor een bezoek aan een wijnhuis en een proeverij. Eerst bezoeken we het mooie landhuis van deoude wijnbouwers Laborie , later de  KWV of Koöperatieve Wijnbouwers  Vereniging. Daar krijgen wij het ganse rijpingsproces te zien en mogen we zelfs een kijkje nemen in het heilige der heilige de Wijn Cathedraal , een imposante wijnkelder. Natuurlijk volgt er de proeverij . Omdat dit nogal lang uitvalt zijn we niet weinig blij met de volgende stopplaats in Franschhoek. In dit verloren gat, tussen twee heuvelruggen ligt het Hugenotendorp en het gelijknamige monument, midden prachtige tuinen , waar de kingprotea's weeldrig bloeien. Heel mooie plek. Hier gaan we ook lunchen voor we terugrijden naar Kaapstad. Van de resterende vrije uren maken we gebruik om met de hotelshutle naar Waterfront te gaan. Deze gerestaureerde oude haven is sedert jaren the place to be in Cape Town. Volledig verkeersvrij en erg goed beveiligd .